Jawel. Ik ben gedumpt. Gister om precies te zijn. Gisteravond. Hij trekt me niet meer. Dat kan. Ik trek mezelf soms ook niet. Hij vindt me hysterisch. Dat ben ik ook. Soms dan. Maar ik heb ook een aantal leuke eigenschappen. Het lijkt wel alsof hij dat is vergeten. Ik heb vaak gedacht dat ik met deze man 143 zou worden. Dat is dus niet zo. Ik word nu in m'n eentje 143. Wat een vooruitzicht.

Het schijnt dat liefdesverdriet 6 maanden duurt. Dus op 14 maart gaat alles weer goed.

Ik heb nog een hobby! Het is wel een hobby waar ik in de meeste gezelschappen niet over praat. Eigenlijk praat ik er nooit over.

Ik ben dol op Chicklit. Ik ben dol op de voorspelbaarheid. Ik vind het fijn dat er altijd zoveel Chardonnay wordt gedronken. Ik vind het ook prettig dat ik bij pagina drie al weet dat de ware twee straten verderop woont. De hoofdpersonen zijn meestal een beetje in de war. Ze zijn over het algemeem wel mooi. Vaak hebben ze krullen die moeilijk in bedwang zijn te houden. Ze hebben net een vervelende relatie achter de rug, of hebben simpelweg een rotbaan. Ze hebben echter nooit een rotleven; ze hebben namelijk altijd een beste vriendin. Deze beste vriendin heeft vaak heel veel verschillende bedpartners en drinkt meestal net wat meer Chardonnay. Daarnaast rookt de beste vriendin bij elk glas Chardonnay mintens vier sigaretten.  

In de trein pak ik altijd heel voorzichtig mijn boek uit m'n tas. Ik doe net alsof ik mijn mede passagiers niet wil vermoeien met mijn zware literatuur. Soms proberen ze een glimp van de titel op te vangen. Ik lach ze dan vaak vriendelijk toe. Of eigenlijk is bemoedigend een beter woord; ze moeten maar snel weer verder gaan met hun Metro horoscoop. Meestal doen ze dat ook gewoon.  

Een Rubensvrouw heeft dus golvend vet. Heel mooi. Bij elke beweging gaat er iets op en neer. Als ze beweegt met haar bovenlichaam zal er, zonder dat ze er iets aan kan doen, ook een deel van haar onderlichaam mee bewegen. Zo gaat dat, met een Rubensvrouw. Bij mij golft er soms ook wel wat. Niet per direct zichbaar voor anderen. Maar ik voel het wel. Vandaag liep ik in m'n skinny legging. Ik keek naar m'n bovenbenen en zag dat ze bij elke pas trilden. Ik voelde me Rubens, op en top.

Ik houd me in het dagelijks leven overigens met meer zaken bezig dan bewegend vet. Laat dat duidelijk zijn.

Ik ben Skinny. Nee, deze naam heb ik niet zelf bedacht. Andere mensen hebben deze naam bedacht. Het was dan ook het eerste waar ik aan dacht toen ik besloot om een blog te beginnen.

Op zich niet zo boeiend. Ik zie mezelf immers als een Rubensvrouw. Een echte. Een mooie volle Rubensvrouw. Ik kom ze zelf weinig tegen. Ze zijn er wel, maar ze willen niet gezien worden. Het is niet hip om een Rubensvrouw te zijn. Stom. Maar ik vind heel veel dingen stom. Niet alleen het feit dat we vandaag de dag niet meer omkijken naar een echte Rubensvrouw. Ik vind het soms stom dat ik Skinny ben. Ik vind het heel vaak stom dat Sonja Bakker bestaat. En ik vind het nog vaker stom dat de strippenkaart verdwijnt.

Dit was mijn intro. Jawel, mijn intro zal uit meerdere delen bestaan.